"Misie" w naturze

Kategoria: Szerokie horyzonty Opublikowano: piątek, 23 listopad 2012 Renata Kuroczycka

Ukochany przez wszystkie maluchy miś pluszowy, przytulanka do snu, nieodłączny towarzysz dziecięcych zabaw, jest "domowym kuzynem" dużych, prawdziwych niedźwiedzi. Istnieją też dzikie misie, które rzeczywiście przypominają "pluszaka", choć wcale nie są niedźwiedziami!

 

Niedźwiedź jaskiniowy – gatunek dawno wymarły. Przodek wszystkich niedźwiedzi, lecz znacznie od nich większy. Żył w epoce człowieka pierwotnego. Odżywiał się niemal wyłącznie roślinami. Zamieszkiwał jaskinie, w których do tej pory można napotykać ślady jego obecności: odciski stóp, rysy od pazurów czy wyślizgane „zjeżdżalnie" w miejscach zabaw młodych niedźwiadków.


Niedźwiedź brunatny – rozprzestrzeniony w nizinnych i górzystych lasach Europy, Azji oraz obu Ameryk. Osiąga długość do 300 cm i waży do 770 kg. W Polsce żyje europejski niedźwiedź brunatny. Jego ulubione zajęcie to łowienie ryb w górskich strumieniach oraz podkradanie miodu z leśnych pszczelich barci.


Niedźwiedź polarny – mieszka na Antarktydzie. Jest mniejszy oraz smuklejszy od niedźwiedzia brunatnego, mierzy do 280 cm długości i waży do 450 kg. Ma białe gęste futro, czarny garbaty nos i ciemne oczy. Tak doskonale przystosował się do życia na mrozie, że nawet podeszwy jego łap są porośnięte włosami. Palce misia spina błona pławna, dzięki czemu jest on świetnym pływakiem.


Niedźwiedź himalajski – lub inaczej: tybetański, księżycowy czy obrożny. Daleki kuzyn europejskiego niedźwiedzia brunatnego. Jego domem są lasy Azji środkowo-wschodniej. Osiąga długość do 180 cm przy wadze ok. 120 kg. Ma długie czarne futro. Na przedzie, pod szyją, posiada wyraźnie widoczny biały wzór w kształcie szerokiej litery „V", przypominający „rogalik" księżyca. Jest wszystkożerny i dość agresywny.


Niedźwiedź okularowy – zwany także peruwiańskim lub andyjskim; zamieszkuje lasy gór Ameryki Łacińskiej. Przebywa głównie na gałęziach drzew, gdzie buduje „gniazda" – nawet na wysokości 40 m. Jest to niewielki oraz bardzo zwinny miś, waży około 120 kg i mierzy do 140 cm długości. Ma czarno-brązowe futro z charakterystycznymi jasnymi obwódkami wokół oczu (tzw. „okulary"), a także dużą jasną plamę na szyi i piersi.


Niedźwiedź malajski – żyje w lasach deszczowych Azji południowo-wschodniej. Jest najmniejszym z niedźwiedzi, swoją wielkością dorównuje większemu psu. Waży ok. 35 kg i osiąga do 120 cm długości. Nie zapada w sen zimowy. Ma czarne, krótkie, lśniące futro z charakterystyczną żółtawą plamą w kształcie litery „U" na piersi. Gatunek bardzo rzadki i słabo poznany, zagrożony całkowitym wyginięciem.


Baribal (niedźwiedź amerykański) – można go spotkać w Ameryce Północnej. Waży ok. 200 kg przy długości ok. 150 cm. Ma gęste czarno-brązowe futro. Potrafi bardzo zręcznie wspinać się na drzewa. Podczas zimy zapada w lekki sen, z którego łatwo go zbudzić.


Panda wielka – wcale nie jest niedźwiedziem! Pochodzi z rodziny szopowatych, czyli może uchodzić za kuzyna szopa pracza. Nazwa „miś" przylgnęła do pandy z uwagi na jej wygląd, przypominający pluszową zabawkę. Zaliczona została do gatunku zagrożonego całkowitym wyginięciem. Na wolności, wysoko w górach, w lasach bambusowych w Chinach, żyje jeszcze tylko około 1000 egzemplarzy tego ssaka, zaś w ogrodach zoologicznych na całym świecie mieszka nie więcej niż 140 osobników. Panda ma piękne czarno-białe futro, osiąga 150 cm długości i waży do 100 kg. Odżywia się prawie wyłącznie kłączami oraz młodymi pędami bambusa.


Koala – wprawdzie wygląda jak mały miś-maskotka, ale pochodzi z gatunku torbaczy, ma zatem więcej wspólnego z kangurami niż z niedźwiedziami. Żyje w Australii i na kilku okolicznych wyspach. Posiada miękkie, przyjemnie pachnące futro, okrągłe senne oczy, a z uszu sterczą mu śmieszne kosmyki. Jego łapy przystosowane są do życia na drzewach. Odżywia się pędami i liśćmi niektórych eukaliptusów. Prawie wcale nie pije wody, stąd jego nazwa: koal, co w języku aborygenów znaczy „nie pije".